„Św. Błażej po świecach łazi”

W młodości studiował filozofię, potem medycynę i został lekarzem. Miał silną wadę wymowy- seplenił. Z czasem wybrał życie pustelnicze. Był prześladowany za swoją wiarę i uwięziony. Został stracony przez ścięcie głowy, po długich torturach we więzieniu. Jego atrybutami przedstawianymi w ikonagrafii są: jeleń, pasterze, ptaki z pożywieniem w dziobie, zgrzebło i dwie skrzyżowane świece. Są też obrazy, na których siedzi przed grotą na pustyni i karmi okruchami dzikie zwierzęta. Nazywany jest świętym od zwierząt, także tych z wiejskiego podwórka. 3 lutego w dniu Św. Błażeja święci się w kościołach skrzyżowane świece zwane „błażejkami”, którymi błogosławi się wiernych aby uchronić ich od bólu gardła. Święci się też chleb, wino, wodę i jabłka. W medycynie ludowej suszonymi obierkami z jabłek okadzano bolące gardła. Zwyczaj związany z jabłkami przetrwał do dziś np. w Dubrowniku. To chorwackie miasto obrało Św. Błażeja na swojego patrona. Poświęcone jabłka podawano też chorującym zwierzętom, głównie bydłu, przy zadławieniach. Relikwie tego biskupa można zobaczyć nie tylko w Dubrowniku, ale też w Lubece i Trewirze. We Włoszech na 3 lutego piecze się chlebki w kształcie szarańczy, tzw. cavaduzzi, które są święcone w kościele. Z okazji imienien Św. Błażeja, patrona rzeźników i wędliniarzy w średzkiej Bazylice została odprawiona uroczysta suma w intencji zmarłych Cechu Rzeźnickiego. Zarówno członkowie rodzin związanych ze średzkim rzeźnictwem jak i Starszyzna Cechowa trzymali w rękach zapalone świece. Był też poczet ze sztandarem z 1938 roku. Pierwsze Bractwo Rzeźnicze utworzono w Poznaniu w 1257 roku. Zwyczaj związany z modlitwą za wstawiennictem tego biskupa i błogosławieństwem świecami praktykowany jest w Polsce od dawna. Opisany został „Koncjonale Katolickim” w 1857 roku. Była to pierwsza ksiązka modlitewna drukowana czcionką łacińską – antykwą. Wcześniej wszystkie książki drukowane były czcionką gotycką tzw. szwabachą. Według ostatnich statystyk w Polsce żyje 32772 Błażejów. Inne przysłowie ludowe brzmi „Jabłka Błażeja – gardła dobrodzieja” Jolanta Kaczor